Terug naar de toekomst

Reeds decennialang zijn we in staat te weten wat er gaat gebeuren in de toekomst. Inheemse volkeren die voorspellingen doen, een filmschrijver die ‘Back to the future’ (1985) maakt met talloze, inmiddels ontwikkelde, bizarre uitvindingen, door het gebruik van datamining of de wijsheden van filosofen. We hebben kennis over dat wat komen gaat. 

En hoewel dit voorspellingen kunnen zijn die ons kansen bieden, zijn er ook velen die ons reeds laten zien dat, we in het nu iets moeten doen om tijdig het tij te keren om voor nu en onze volgende generaties positief bij te dragen.

Die laatste intrigeert me. Wat maakt het dat we als mens onvoldoende in staat zijn om beschikbare kennis en lessen uit het verleden om te zetten in anders handelen? Wat zorgt ervoor dat we de geschiedenis laten herhalen en we er niet van lijken te leren? We ons onvoldoende lijken te realiseren, dat we nu iets kunnen veranderen?

Lezend in boeken als ‘Think and grow rich’ van Napoleon Hill (1937) of ‘Het tijd keren’ van Joke J. Hermsen die verwijst naar Rosa Luxemburg (1871-1919), lees ik teksten die, los van het taalgebruik, zo geplaatst kunnen worden in de tijd van nu. Het effect van kapitalisme op de mensheid en de aarde. De noodzaak om als mens vanuit je potentie en waarden gedreven te leven en deze kracht te bundelen voor een groots effect.

Is het vertrouwen in onszelf en de ander dat ontbreekt? Het gevoel van machteloosheid of onvermogen werkelijk het geheel te zien en het effect op de lange termijn voor onze wereld ? Of kunnen we niet verder kijken dan de duur van ons eigen leven?

We zijn vervreemd van wie we zijn, vervreemd van wat we kunnen als mens. Bijna al ons dagelijkse handelen en keuzes hebben we uit handen gegeven. We laten ons leiden door politiek en bureaucratie, die hun focus hebben gelegd op het blijvend laten groeien van een consumptiemaatschappij. Het in standhouden van een economie, waarbij welvaart en welzijn steeds meer ontkoppeld  van elkaar bewegen. Wij als burgers laten ons bewust of onbewust inzetten voor dit doel. Wat de drijfveren als concurrentie en competitie verder stimuleert. Gedrag wat ons als sociale wezens van nature vreemd is; we zijn immers ingericht op connectie en samenhang om te kunnen leven.  Onze invloed blijven we uit handen geven ondanks dat we steeds meer ervaren dat nu het moment is om in te grijpen, nu is het moment iets te doen! We lijken niet meer verbonden met ons waarom en niet meer te weten hoe.

Als mens hebben we verbinding nodig om te kunnen overleven. Verbinding met elkaar en met de aarde. Zonder dat brengen we onszelf schade toe van binnenuit. Zichtbaar in de toename van ziekte , zowel fysiek als ook emotioneel (stress en depressie) klachten en de grote schade aan onze natuur.

Als we ons van binnenuit schade weten toe te brengen, dan hebben we ook het vermogen onszelf te helen van binnenuit. Ons terug te brengen naar het menselijk vermogen steeds opnieuw te kunnen scheppen en verbindingen te herstellen.

Het vraagt niet om groots denken, het vraagt niet van je in je eentje de wereld te redden. Het begint bij je te realiseren ,wat jij kunt doen en dat die verandering bijdraagt aan het beter maken van de mensheid en de aarde.

Neem jij je verantwoordelijkheid voor jouw eigen invloed? Vergoot jij deze van binnenuit? Wees je er iedere dag opnieuw van bewust dat je een keuze hebt. Een keuze waarbij antwoorden komen vanuit jouw onderbuik en jouw innerlijke weten. Verbind je met jouw identiteit en vanuit hier met de ander en de wereld.

Het begint in je eigen voortuin en deze niet te vergelijken met je buren. Het kunnen zien waar je nu staat en wat je nu kunt doen. Te beginnen in het hier en nu terug naar de toekomst’.

Eva Lut
Eva Lut

Eigenaar Be Organizzed voor organisatieadvies, mede-oprichter 'Centrum Systemisch leiderschap', eigenaar 'De reis van mijn leven' persoonlijk leiderschap.

Bekijk alle posts